Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Château de Gaillon, gelegen in de Eure in Normandië, is een symbool monument van de overgang tussen de flamboyante gotiek en de Renaissance. Oorspronkelijk was het een middeleeuws fort gebouwd in de 12e eeuw, dat achtereenvolgens werd gecontroleerd door de koningen van Frankrijk en Engeland. In 1197 schonk Philippe Auguste het aan de huurling Lambert Cadoc, alvorens het terug te nemen in 1220. In 1262 werd de aartsbisschop van Rouen, Eudes Rigaud, eigenaar en inderdaad zijn zomerverblijf, waarmee hij zijn metamorfose begon.

In de 15e eeuw, na de vernietiging van de Honderdjarige Oorlog, begon aartsbisschop William d'Estouteville zijn wederopbouw. Maar het was Georges d'Amboise, kardinaal en premier van Lodewijk XII, die hem radicaal tussen 1502 en 1509 veranderde in een Renaissance paleis, geïnspireerd door Italiaanse modellen. Het maakt gebruik van Italiaanse kunstenaars zoals Andrea Solari en lokale ambachtslieden om een weelderig gebouw te creëren, waaronder een marmeren fontein van Carrara en tuinen ontworpen door Pacello da Mercogliano. Dit kasteel wordt daarmee het eerste voorbeeld van Renaissance architectuur in Frankrijk.

Na de Revolutie werd het kasteel in 1812 omgebouwd tot een centrale gevangenis, waar gevangenen werden verwelkomd tot 1901. In de 20e eeuw werd het gerestaureerd en heropend voor het publiek in 2011. Vandaag is hij getuige van zowel zijn episcopale verleden, zijn gevangenisrol als zijn architectonische belang als juweel van de Franse renaissance.

De site bevat elementen geclassificeerd en vermeld als historische monumenten, waaronder de resten van de tuinen, de kapel versierd met houtwerk en sculpturen, en graffiti verlaten door gevangenen. De Italiaanse fontein, ontmanteld in de 18e eeuw, werd overgebracht naar het Château de La Rochefoucauld. Sinds 1975 zijn restauratiecampagnes gericht op het herstel van het kasteel tot zijn uitstraling, met behoud van de sporen van zijn turbulente geschiedenis.

Kasteel Gaillon werd ook gekenmerkt door zijn militaire bezetting aan het begin van de 20e eeuw, vooral tijdens de Eerste Wereldoorlog, waar het diende als een opleidingscentrum voor Belgische officieren. Een gedenkplaat herinnert aan dit verleden, terwijl tuinen en gebouwen de stigma's bewaren van hun opeenvolgende gebruik, van het bisschoppelijk paleis tot de gevangenis, door de barakken.

Externe links