Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het château de Gourdon, gelegen in de Alpes-Maritimes op 758 meter boven zeeniveau, is een versterkt gebouw uit de 9e eeuw, tijdens de bezetting van Saracen. Gebouwd op een rotsachtige spoor, diende dit eerste fort als een toevluchtsoord en surveillancepost tegen invasies. In de 12e eeuw bouwden de Graven van de Provence, die de verdediging van hun grens tegen het graafschap Vintimile organiseerden, een sterke plek op deze funderingen, die "Gordon" transformeerden tot een onverslaanbaar bastion met drie ronde torens en een noordelijke muur. Het dorp, ondersteund door rots, gebruikte reliëf als een natuurlijke bolwerk, versterkt door muren doorboord door moordenaars.

In de loop der eeuwen wisselde het kasteel van hand: van de Graven van de Provence (tot 1235) tot de families van Grasse-Bar, Villeneuve-Flayosc, vervolgens Borriglione d'Asprémont, werd het in 1597 overgenomen door Louis de Lombard, een vette advocaat. De laatste, ondersteund door Hendrik IV voor zijn diensten tijdens de oorlogen van de religie, onderging een grote transformatie van het kasteel in de zeventiende eeuw. Geïnspireerd door Place des Vosges voegde hij arcades (1610) en een eerste verdieping toe, terwijl zijn zoon François in 1653 de tweede verdieping voltooide. Het kasteel, beschadigd tijdens religieuze conflicten, werd toen een seigneuriële woonplaats met behoud van zijn defensieve rol, zoals blijkt uit gargoyles, moorddadige torens en gedeeltelijk afgebroken tijdens de revolutie.

De 19e eeuw markeerde een keerpunt met het verlaten van zijn militaire functie. De laatste erfgenaam van de Lombarden, Johannes Paulus II, liet het kasteel in 1820 na aan zijn neef, de markies van Villeneuve-Bargemon. In 1918 werd het verkocht aan een Amerikaanse vrouw, Miss Mae Noris, die het herstelde en er in 1938 een museum installeerde, waar middeleeuwse meubels en kunstwerken werden samengebracht. Het kasteel werd in 1950 geopend voor het publiek en werd in 2015 gesloten. Vandaag de dag is het een prive-eigendom en belichaamt een architectonisch erfgoed dat Middeleeuwen, Renaissance en classicisme combineert, met terrastuinen geïnspireerd door Le Nôtre en rijk gedecoreerde interieurs (wachtkamer, kapel, bedrijfslounge).

Het gebouw, geregistreerd op de historische monumenten in 1972, onderscheidt zich door zijn grijze stenen gevels, genoese daken en terrassen met een prachtig uitzicht op de Loup Valley. De kelders zijn de thuisbasis van een gevangenis en een middeleeuwse keuken, terwijl de vloeren wapencollecties (persanen, Afghanen), naïeve schilderijen en antieke meubels tonen. De tuinen, waaronder die van de Apotheek die in 1970 werd gecreëerd, weerspiegelen het middeleeuwse en aangelegde erfgoed van de site. Het kasteel illustreert zo de evolutie van een sterke plek in een seigneuriale residentie, dan op een culturele plaats, met behoud van de sporen van zijn oorlogsverleden.

Onder de opmerkelijke gebeurtenissen, verzette het kasteel zich tegen de aanvallen van Charles Quint en diende als een toevluchtsoord tijdens de oorlogen van de religie. In 1643 werd zijn heer François de Lombard door de Grand Condé onderscheiden voor zijn moed in de Slag bij Rocroi. Tijdens de Revolutie ontweek zijn eigenaar, John Paul I van Lombard, zijn vernietiging dankzij zijn liberale ideeën. In de 20e eeuw stond Miss Noris' verbintenis toe dat de site bewaard en verfraaid werd voordat de Negro familie in 1997 de site overnam. Sinds 2015 is het kasteel een symbool van de historische Provence, dat militaire strategie, nobele architectuur en artistiek erfgoed combineert.

Externe links