Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van St. Spyridon van Cargesis, bekend als de "Griekse Kerk," werd tussen 1868 en 1874 gebouwd door de Griekse gemeenschap van Cargesis, afstammeling van Maniot-vluchtelingen die in 1676 de Ottomaanse bezetting ontvluchtten. Het vervangt een tijdelijke kapel gevestigd in 1775 in een koloniaal huis. De architectuur, geïnspireerd door de neogotische, omvat een uniek schip gescheiden van het heiligdom door een iconostasis aangeboden in 1886 door bisschop Simeoni, Prefect van de Congregatie Propaganda Fide, en gerealiseerd in Rome voor het klooster Santa Maria di Grottaferrata.

De bouw, aanvankelijk geleid door de agent voyer Charles Vellut (vanaf 1854), werd onderbroken in 1866 door gebrek aan fondsen, vervolgens hervat in 1870 onder toezicht van Marsili. Iconostasis, door de Romeinse architect Busiri Vici, en de interieurschilderingen (uitgevoerd door Nicolas Ivanoff en gerestaureerd door een team onder leiding van G. Drobot) markeren het Byzantijnse erfgoed van de oprichters. De kerk werd in 1990 uitgeroepen tot Historisch Monument voor zijn decoratie en architectuur.

Saint Spyridon, Cypriotische bisschop van de derde eeuw en patroonheilige van de zeelui, geeft zijn naam aan het gebouw, die de maritieme en orthodoxe identiteit van de Grieken van Cargesis weerspiegelt. Deze laatste, gevestigd in Corsica na een ballingschap via Genua, verkregen in 1676 het recht om hun Byzantijnse rite onder pauselijk gezag te behouden, een eigenaardigheid nog steeds levend. De kerk bestaat naast de Latijnse kerk van de Assumptie, die de fusie van de Griekse en Corsicaanse gemeenschappen symboliseert.

De site van Cargesis, die in 1775 werd gekozen door de Marquis de Marbeuf (Franse gouverneur) om de Grieken te verplaatsen na hun verdrijving uit Paomia, werd een plaats van herinnering. De Omigna toren, geclassificeerd in 1991, herinnert aan de conflicten van de 18e eeuw tussen Corsica en Griekenland. De kerk van Saint-Spyridon belichaamt aldus een tweevoudige geschiedenis: die van een Griekse diaspora in de Middellandse Zee en die van de geleidelijke integratie in Corsicaans land.

Het interieur, het mengen van neoclassicisme en Slavische invloeden (Russische schilderijen van de 19e eeuw), en de 13 niches van het schip, ingeschreven in gebroken bogen, getuigen van een zeldzame artistieke syncretisme. Het gebouw, met zijn achthoekige campanile en lantaarn, domineert de Golf van Sagon, herinnerend aan de centrale rol van het geloof in het overleven van deze verbannen gemeenschap.

Externe links