Bouw van het huidige gebouw 1928-1933 (≈ 1931)
Art Deco architectuur door Max Sainsauliieu
6 novembre 1982
Doop van een TGV-trein
Doop van een TGV-trein 6 novembre 1982 (≈ 1982)
TGV South East No. 46 genaamd "Contraxéville"
11 juin 2013
Registratie historisch monument
Registratie historisch monument 11 juin 2013 (≈ 2013)
Bescherming van de bouw en de werf
décembre 2016
Uit service TER verwijderd
Uit service TER verwijderd décembre 2016 (≈ 2016)
Nancy-Contrexéville lijnsluiting
5 avril 2019
Herstel van de watertrein
Herstel van de watertrein 5 avril 2019 (≈ 2019)
Parijs-Vittel-verbinding hervat
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Het passagiersgebouw, de dokken, de passagiersopvang en het goederenentrepot, volledig (box BR 1): registratie bij bestelling van 11 juni 2013
Kerncijfers
Max Sainsaulieu - Architect
Ontwerper van het Art Deco gebouw
Oorsprong en geschiedenis
Het Contrexéville station, gebouwd tussen 1928 en 1933 door architect Max Sainsaulieu, is een emblematisch voorbeeld van Art Deco architectuur toegepast op spoorweggebouwen. Het is gelegen aan de Merrey lijn in Hymont-Mattaincourt, het vervangt een standaard Oost-gebouw vergelijkbaar met Vittel. Zijn zeshoekige vestibule, geplakt door een dak in leisteen met geometrische kam, en zijn ijzer gietijzeren marquise weerspiegelen een moderne esthetiek voor de tijd.
Het passagiersgebouw, genoemd als historisch monument in 2013, behoudt originele elementen zoals keramische tegels, glazen ramen en vaste meubels. Het station, gelegen op een hoogte van 344 meter, heeft ingrijpende veranderingen ondergaan: afschaffing van de TER-dienst in 2016, dan restauratie in 2019 met de lijn Parijs-Vittel, het herleven van de historische "trein des Eaux.".
In 1982 werd een zuid-oost TGV (nr. 46) naar de stad vernoemd, met de nadruk op het spoor erfgoed. Tegenwoordig combineert het station passagiersdienst (TER Grand Est) en vracht, voornamelijk voor lokale bottelaars. De architectuur, die glad geschilderde beton en ruwe oppervlakken combineert, belichaamt de innovatie van de jaren 1920-1930.
Het station is ook een intermodale knooppunt, met bussen naar Neufchâteau, Epinal, of Nancy, en een parkeerplaats. Hoewel het gebouw gesloten is, blijft het open op werkdagen en behoudt het zijn rol in regionale mobiliteit. Beschermde kenmerken zijn dokken, passagiersopvang en een vrachthangar.
De aanwezigheid, naar schatting van de SNCF tussen 2015 en 2024, weerspiegelt het voortdurende gebruik ervan ondanks de wijzigingen in de dienstverlening. De aanduiding als historische monumenten omvat de gehele site (cadaster BR 1), die zijn erfgoed en architectonische waarde erkent.
