Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Marine Monument, bijgenaamd de Pink Tower, is een Amerikaans monument opgericht in de jaren dertig op de Dajot cursus in Brest ter ere van de rol van de Amerikaanse marine in Europa tijdens de Eerste Wereldoorlog. Oorspronkelijk ontworpen door de architect Howard Van Doren Shaw en aangevuld door Ralph Milman na zijn dood, werd het ingehuldigd in 1937. Dit monument symboliseert het strategische belang van Brest, dat tussen 1917 en 1919 als hoofdkwartier diende voor de Amerikaanse marinetroepen en als belangrijkste landingshaven voor meer dan 700.000 Amerikaanse expeditionaire soldaten (AEF).

Het monument werd op 4 juli 1941 door de Duitsers verwoest en werd in 1958 identiek gereconstrueerd op een Duitse bunker. De redenen voor de vernietiging blijven onduidelijk: hoewel de Duitsers een inval van de Royal Air Force beschuldigden, suggereert lokaal bewijs een opzettelijke sloop om de geallieerden een mijlpaal te ontnemen. De reconstructie, onder leiding van Ralph Milman, werd in 1960 ingehuldigd in aanwezigheid van premier Michel Debré.

De toren, 44 meter hoog en gemaakt van roze graniet, is versierd met maritieme bas-reliëfs gesneden door John Storrs. Het is gebaseerd op een esplanade en een openbare tuin, allemaal eigendom van de Amerikaanse federale overheid, maar zonder extraterritorialiteit. Een brief van president Eisenhower, binnen neergelegd, herdenkt zijn wederopbouw. Het monument, dat in juli 2015 als historisch monument werd genoemd, profiteerde van een grote renovatie in 2015 tegen een kostprijs van € 200.000.

Brest werd gekozen voor zijn sleutelrol tijdens de oorlog: de haven van Breton verwelkomde niet alleen honderdduizenden soldaten, maar ook president Woodrow Wilson in 1919. De SS Leviathan, de grootste stoomboot van die tijd, stopte daar exclusief. Het gedenkteken is een van de twaalf gedenktekens gebouwd in Europa door de Amerikaanse Battle Monuments Commission (ABMC), onder leiding van generaal Pershing, commandant van de AEF tijdens het conflict.

Na de vernietiging in 1941 was generaal Pershing in 1944 bezorgd over Eisenhower over de staat van de Amerikaanse monumenten in Europa. De laatste, die de vernietiging van de Pink Tower negeerde, beweerde ten onrechte dat alle monumenten intact waren. Uit een daaropvolgend onderzoek is gebleken hoe moeilijk de sloop ervan is, gekoppeld aan Duitse propaganda of tactische behoeften.

Vandaag de dag blijft het marinemonument een symbool van Frans-Amerikaanse banden tijdens de Grote Oorlog. Onder leiding van de CMAB via het American Military Cemetery of Saint-James (Manche) is het gesloten voor het publiek maar zichtbaar sinds de cursus Dajot. De architectuur en geschiedenis maken het een unieke getuigenis van de Amerikaanse betrokkenheid in Bretagne tijdens de 20e eeuw.

Externe links