Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Château Neuf de Saint-Germain-en-Laye, gebouwd vanaf 1557 onder Henri II door architect Philibert Delorme, werd oorspronkelijk opgevat als een modern "plezierhuis," zonder sloten of rond pad. Op verzoek van de koning en Catherine de Medici, bood dit theatervormige gebouw een uitzonderlijk uitzicht op de Seine en gehuisvest koninklijke appartementen, baden, een kapel en een voorkamer. De werken, onderbroken door de dood van Hendrik II in 1559, werden gedeeltelijk hervat onder Karel IX en Hendrik III, maar het oorspronkelijke project werd nooit voltooid volgens Delorme's plannen.

Onder Hendrik IV beleefde het kasteel een tweede jeugd uit 1593. De koning, verleid door het uitzicht op de vallei van de Seine herinnerend aan zijn geboortekasteel van Pau, toevertrouwde Baptiste Androuet du Cerceau de uitbreiding van het gebouw en de indeling van de terrassen afdalen naar de rivier. De tuinen, geïnspireerd door Italiaanse modellen, werden verrijkt met grotten versierd met beelden, fonteinen (zoals de draak van Tommaso Francini) en waterspelen, dankzij de geschenken van Groothertog Ferdinand I van Medici. De terrassen, ontworpen door Étienne Dupérac en Claude Mollet, werden een meesterwerk van de Franse tuinen.

Château Neuf was een plaats van macht en geboorte: Lodewijk XIV werd er geboren in 1638, en Lodewijk XIII stierf daar in 1643. Onder Lodewijk XIV diende hij af en toe als residentie voordat hij in 1682 naar Versailles werd verlaten. Het kasteel zal ook prestigieuze ballingen huisvesten, zoals Charles II Stuart (1650 Ondanks gedeeltelijke restauraties in de 17e eeuw, vielen de tuinen in ruïnes na de Fronde (1649), en het boventerras stortte in rond 1660.

In 1777 overhandigde Lodewijk XVI het kasteel aan zijn broer de Graaf van Artois. Hij begon zijn sloop in 1784 voor een neoklassiek wederopbouwproject dat nooit gerealiseerd werd. De materialen werden verkocht, en vandaag slechts vier paviljoens (waaronder Pavillon Henri IV en Pavillon Sully), overblijfselen van de terrassen, en ondergrondse elementen blijven. De grotten en de Leeuwenmuur, geclassificeerd als historische monumenten in 1925, herinneren zich de oude pracht van deze koninklijke site.

De tuinen van Château Neuf, ontworpen als een artistieke en politieke omgeving, illustreren Italiaanse invloed in Frankrijk en het koninklijke patronage. De sculpturen van Jean Bologna (zoals Mercurius vandaag in het Louvre) en de hydraulische automaten van Tommaso Francini maakten het tot een unieke plaats, voordat de achteruitgang symboliseerde de overdracht van macht naar Versailles. Florentijnse archieven tonen de omvang van de uitwisselingen tussen Hendrik IV en de Medici, wat een periode van culturele diplomatie tussen Frankrijk en Italië markeert.

Het nageslacht van Château Neuf rust op de architectonische overblijfselen en het landschap erfgoed. Het grote terras, gerenoveerd door Le Nôtre tussen 1669 en 1673, blijft een getuigenis van zijn integratie in het koninklijke domein. John Thorpe's tekeningen (1600) en reizigersaccounts, zoals Thomas Platter (1599), documenteren zijn apogee, terwijl Turners schilderijen (1820) zijn progressieve verdwijning vastleggen en dit symbool van de Franse renaissance reduceren tot een romantisch geheugen.

Externe links