Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Jean de Besançon kathedraal, ook bekend als Saint-Jean Saint-Étienne kathedraal, is een religieus gebouw met Karolingische, Romaanse, Gotische en Barokke invloeden. Opgericht in de derde eeuw en meerdere malen herbouwd, met name in de negende, elfde en twaalfde eeuw, onderscheidt het zich door zijn twee tegenoverliggende koren, een zeldzaamheid in Frankrijk. Het gebouw herbergt ongeveer dertig geheime schilderijen, een astronomische klok van de 19e eeuw en de Roos van Sint-Jan, een rond altaar in wit marmer uit de 11e eeuw. Zijn status als episcopale zetel werd vaak uitgedaagd, met name door het hoofdstuk van Sint Stephen, voordat hij definitief werd bevestigd door Paus Calixte II in 1123.

De kathedraal werd sterk gekenmerkt door grote reconstructies, zoals die van de 12e eeuw onder aartsbisschop Anseric, die hem zijn huidige plan gaf met twee apsisen tegenovergestelde. Een brand in 1212 vernietigde zijn structuur, wat leidde tot een gotische renovatie met de toevoeging van kernkop gewelven. In de 18e eeuw herbouwde de architect Germain Boffrand de contra-chœur na de ineenstorting van de klokkentoren in 1724, terwijl de huidige klokkentoren, met een koepel-tot-imperial stijl, in 1734 werd voltooid. De kathedraal, geclassificeerd als een historisch monument in 1875, was ook een begraafplaats voor de Graven van Bourgondië en verschillende aartsbisschoppen.

Het gebouw behoudt opmerkelijke elementen zoals de historische romaanse hoofdsteden, de 18e en 19e eeuwse glas-in-loodramen, en gewijde kapellen, waaronder de Rose de Saint-Jean kapel, waarin een 11e eeuws marmeren altaar. De astronomische klok, gebouwd door Auguste-Lucien Truth in de 19e eeuw, vervangt een eerder model dat als defect wordt beschouwd. De kathedraal was ook het toneel van religieuze conflicten, evenals het geschil over de hoofdstukken tussen Sint-Jan en Sint-Stephen, opgelost in 1254 door de fusie van de twee instellingen. Vandaag de dag blijft het een symbool van het religieuze en architectonische erfgoed van Besançon.

De kathedraal van Sint-Jan is ook verbonden met belangrijke relikwieën, zoals de Saint-Suaire, een object van intense aanbidding in de 17e en 18e eeuw voordat ze vernietigd tijdens de revolutie. De orgels, herbouwd in 1987, en de klokken, waaronder een 4100 kg hommel gesmolten in 1787, getuigen van haar centrale rol in het spirituele en culturele leven van de stad. De opeenvolgende transformaties, zoals de reconstructie van het koor of de toevoeging van kapellen, weerspiegelen zijn evolutie door de eeuwen heen, met behoud van unieke middeleeuwse elementen.

Moderne opgravingen en restauraties, vooral tussen 2017 en 2020, hebben het mogelijk gemaakt om de hybride architectuur te benadrukken, mixen Romaanse nave, gotische gewelven en barokke decors. De kathedraal belichaamt aldus bijna twee millennia religieuze en politieke geschiedenis, van de evangelisatie van de Séquania door Saint Ferjeux en Saint Ferréol in de derde eeuw tot zijn huidige rol in het bisdom Besançon. Het tweepersoonsbed ontwerp, geïnspireerd door de Rijn modellen, en de gesneden decoraties maken het een uitzonderlijk monument in Frankrijk.

Tenslotte is de kathedraal van Sint-Jan onafscheidelijk van het stedelijke leven van Besançon, gelegen aan de voet van de citadel en geïntegreerd in een capitulair gebied rijk aan religieuze gebouwen. Zijn geschiedenis weerspiegelt de spanningen tussen episcopale macht en Comtal, evenals artistieke invloeden uit Lotharingen, Bourgondië en Italië. Vandaag de dag blijft het een actieve plaats van eredienst en een belangrijke getuigenis van heilige kunst in Franche-Comté, het aantrekken van bezoekers en pelgrims voor zijn architectonische en geestelijke erfgoed.

Externe links