Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Colmar Treinstation is een iconisch spoorwegmonument gebouwd in het begin van de 20e eeuw. In 1907 werd een eerste station in gebruik genomen door de Strasbourg Railway Company in Basel. De architectuur, geïnspireerd door Dantzig treinstation, combineert Art Nouveau, Neo-Gothic en Neo-Renaissance stijlen, met een indrukwekkende 36-meter belfort.

Het huidige station, gebouwd in grijze zandsteen en rode bakstenen, is ingericht met originele sculpturen en glas-in-lood, nu gedeeltelijk vernietigd. Het symboliseert de Duitse invloed van de tijd, met elementen zoals keizerlijke adelaar vervangen na 1918 door de stad wapens. Het gebouw, geregistreerd als historisch monument in 1984, onderging verschillende renovaties, met name in 1991 met hedendaagse glazen ramen van Jean Le Gac.

Het station speelde een sleutelrol in het Elzas-spoorwegnetwerk, met lijnen naar Straatsburg, Mulhouse, Basel en andere regionale bestemmingen. Het was ook een knooppunt voor smalle lijnen, nu ontbreekt. Na de Eerste Wereldoorlog ging ze onder Frans management (SNCF), daarna Duits tijdens de Tweede Wereldoorlog, alvorens terug te keren naar Frankrijk.

Het passagiersgebouw, met zijn geklasseerde wachtkamers en zijn historische buffet, weerspiegelt het sociale en economische belang van het station. De oorspronkelijke glas-in-loodramen, verwoest in 1944, vertegenwoordigden lokale symbolen zoals de stadspoort of het dorp Eguisheim. Vandaag de dag blijft het station een belangrijke spoorweghub, bediend door TGV's en TER, met behoud van het architectonisch erfgoed.

Het Colmar depot, gebouwd in 1878 en vergroot in 1907, is een bewijs van de intense spoorwegactiviteit van de tijd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog bombardeerde hij de elektrificatie van de lijnen in de jaren 1950. Het vrachtstation, dat in 1904 in gebruik werd genomen, vertoonde ook een geleidelijke daling, waarbij sommige installaties sinds de jaren 2000 ongebruikt bleven.

Het Colmar station, met zijn gerenoveerde plein in 2004 en zijn westelijke paviljoen gebouwd tussen 2005 en 2007, combineert historisch erfgoed en moderniteit. Het blijft een symbool van de turbulente geschiedenis van de Elzas, tussen Franse en Duitse invloeden, en een centrale plaats voor reizigers en het lokale leven.

Externe links